Να μείνει ξαφνικά μόνη οκτώ ώρες είναι συνταγή για πανικό. Το άγχος αποχωρισμού σκυλίτσας θέλει σταδιακή απευαισθητοποίηση και πολλή υπομονή. Εδώ γυμνάζεις τον μυ της ανεξαρτησίας ξεκινώντας από ελάχιστη διάρκεια, ώστε να χτίσεις ακλόνητη εμπιστοσύνη.






Οι μεγάλες συνεδρίες εξαντλούν ψυχικά το ζώο και πρέπει να αποφεύγονται. Η εκπαίδευση πρέπει να γίνεται σε μικρά μπλοκ των πέντε λεπτών, επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία δύο με τρεις φορές την ημέρα. Έτσι η σκυλίτσα μαθαίνει χωρίς να στρεσάρεται υπερβολικά.
Αν άνοιξε την πόρτα την ώρα που κλαίει, επιβραβεύεις άθελα τον πανικό της. Πρέπει να περιμένεις μια μικρή παύση δύο δευτερολέπτων στη φωνή της και να μπεις μέσα μόνο στη σιωπή. Στην επόμενη επανάληψη, μείωσε τον χρόνο απουσίας στο μισό.
Η γραμμική αύξηση του χρόνου κάνει κάθε προσπάθεια όλο και πιο δύσκολη, με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται το άγχος. Αντίθετα, πρέπει να χρησιμοποιείς μεταβλητή διάρκεια, για παράδειγμα πέντε δευτερόλεπτα, μετά δύο, μετά οκτώ και μετά τρία, προσφέροντας εύκολες νίκες.
Τα πρώτα ανεπαίσθητα σημάδια άγχους περιλαμβάνουν το επίμονο κοίταγμα της πόρτας χωρίς να αλλάζει θέση, τον νευρικό βηματισμό πέρα δώθε, το ξαφνικό χασμουρητό και το έντονο λαχάνιασμα ενώ δεν κάνει ζέστη. Η παρακολούθηση μέσω κάμερας είναι απαραίτητη για να τα εντοπίσεις εγκαίρως.
Μπορείς να περάσεις στα πρώτα λεπτά μόνο όταν η σκυλίτσα δείχνει πλήρη αδιαφορία, σταματήσει να κοιτάζει την πόρτα και πάει να ξαπλώσει. Τα πρώτα πέντε λεπτά είναι τα πιο δύσκολα γιατί τότε κορυφώνεται η έκκριση κορτιζόλης, γι αυτό απαιτείται τεράστια προσοχή.