Η σκυλίτσα σου γαβγίζει επειδή έχει μάθει ότι λειτουργείς σαν τηλεκοντρόλ. Κάθε φορά που γαβγίζει και εσύ της μιλάς ή την κοιτάς, καταλαβαίνει ότι ο διακόπτης της προσοχής σου δουλεύει. Ακόμα και αν της κάνεις παρατήρηση, η αρνητική προσοχή παραμένει προσοχή και ενισχύει τη συμπεριφορά.

Το πρώτο βήμα είναι η απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αγνόηση. Πρέπει να γίνεις άγαλμα, χωρίς να της ρίξε κανένα βλέμμα, χωρίς καμία κουβέντα και κανένα άγγιγμα. Στρέψε το σώμα σου στο πλάι ή κοίταξε το ταβάνι μέχρι να σταματήσει εντελώς τη φασαρία.

Αυτό ονομάζεται έξαρση εξαφάνισης. Όταν η συμπεριφορά σταματά να αποδίδει, το ζώο εντείνει την προσπάθεια. Είναι κρίσιμο να μην υποχωρήσεις, γιατί αν λυγίσεις εκείνη τη στιγμή, θα της διδάξεις ότι αν ουρλιάξει περισσότερο τελικά θα κερδίσει. Πρέπει να αντέξεις μέχρι την απόλυτη σιωπή.

Μπορείς να της δώσε σημασία μόνο όταν υπάρξει απόλυτη σιωπή για τουλάχιστον τρία με πέντε δευτερόλεπτα και το σώμα της δείξει χαλάρωση. Το ίδιο ισχύει και για το φαγητό, το οποίο κατεβαίνει στο πάτωμα μόνο όταν επικρατεί ησυχία και όλες οι πατούσες πατούν σταθερά κάτω.

Τις περισσότερες φορές ισχύει ακριβώς αυτό. Ένας σκύλος χωρίς πνευματική απασχόληση και σωματική εκτόνωση γαβγίζει από βαρεμάρα. Για να το πρόλαβε, προσφέρεις παιχνίδια μυρωδιάς, μασήματος και εκτόνωσης μέσα στη μέρα, ώστε να καλύπτεις τις ανάγκες της πριν χρειαστεί να γαβγίσει.